Back to aeroplastics homepage

Gavin Turk
vernissage april 29th


gavin turk biography more works by turk
aeroplastics homepage
aeroplastics homepage
GAVIN TURK - Jack Shit !

In tegenstelling tot buurland Frankrijk, of meer recentelijk, de heroïsche volkeren van het Midden-Oosten, heeft Groot-Brittannië nooit een revolutie gekend. Tenminste, niet in de mensen-komen-op-straat zin van het woord. Commoner Cromwell worstelde macht in de middeleeuwen en daarna, in het machtsvacuüm achtergelaten door zijn dood, door de meer flamboyante en plezier makende caveliers die misschien meer open waren in hun corruptie en meglomania, dook de monarchie terug op en zat Charles II terug op de troon. In plaats van in opstand te komen, heeft de werkende bevolking van Groot-Brittannië de neiging om in de rij te staan, te klagen en soap opera's te kijken. Maar er is ook een creatieve subcultuur die in toenemende mate de personificatie van de rebellie is. Dit begon met de Punk als een beweging die de opstandige jeugd personifieerde in mode, anti-Craft en het zich afstoten tegen het systeem in het algemeen om zich vervolgens te transformeren tot een toeristische attractie met souvenirwinkels volledig gewijd aan de Mohican, de veiligheidsspeld en de stud riem. Deze speelse rebellie werd voortgezet in de hedendaagse kunstbeweging met de toonaangevende anarchistische anti-establishment groep van kunstenaars die nu allemaal gevierd zijn met eerbewijzen en onderscheidingen. Het systeem omarmt de rebel en begeleidt hen verder in het succes terwijl de sociale ongelijkheid en hypocrisie zegevieren.

"Jack Shit!", de titel van deze tentoonstelling van de toonaangevende Britse hedendaagse kunstenaar Gavin Turk is Engels jargon voor ‘niets waard'. Een nietszeggend waardeloos gebaar. Het speelt met woorden als een naam, met Jack die verwijst naar de Jolly Jack Tar - de Engelse zeeman die de oceanen dapper verkende. Shit verwijst natuurlijk naar afval: dat wat niet langer nodig is. De uitwerpselen. Deze bescheiden titel toont de humor en pathos in de liefdevol vervaardigde stukken vol referenties - speelgoed in de studio van de kunstenaar, terwijl Turk zijn persoonlijkheid als die van een Britse kunstenaar in de 21e eeuw onderzoekt. Bij het binnenkomen ziet men de inkomhal, behangen in foliebeelden van kalkoenen. Zo begint de tentoonstelling haar camouflage van de intenties van de kunstenaar. Zijn heldere humoristische verpakking verwijzend naar de Amerikaanse cultuur en Warhol. Of is dit een val om de kijker te verwarren? De beelden van beelden, doordrenkt van recycling en retoriek van het werk, spelen met de tragedie en het abjecte nihilisme van een cultuur op zoek naar een identiteit. Het Britse eiland, ooit zo trots, vol mariniers, krijgers, boeren en handelaren nu verlaagd tot 'whitevanman' en wannabe radicale revolutionairen. Brits erfgoed, door de toeristische sector geobjectiveerd tot cliché en karikatuur, verder gedeconstrueerd door de Punkbeweging en dan onder de Amerikaanse culturele tsunami gebracht, waarop Warhol zo vernuft surfte. Figure is een menselijke schaal maquette van een grote kunstopdracht die momenteel geïnstalleerd wordt onder het glas van de kathedraal van de stad Londen. Grillig en elegant genageld in de grond achter de religieuze iconografie van St Pauls treurt deze roestige punk antiek; de ondergang van de Engelse werkende man; de neergestorte transitvan in de zeefdruk en het pathos van religie in de consumentencultuur van onze tijd.

Missile is een bronzen afgietsel van een baksteen geschilderd als was hij echt. De stenen en het leem van het Britse establissement gedeconstrueerd tot een enkele baksteen, om vervolgens te worden geslingerd door het metaforische glaskunstraam van de Hoge Kunst. Boven zijn er twee installaties die de kunstenaar als performance artiest tonen. Elk een theatraal tableau, meer als tijdelijk museum object dan echte kunst. De film The Mechanical Turk is een reinactment van deze val, een 18e-eeuws hoax die de meest illustere hoven van Europa voor meer dan een decennium voor de gek hield. Hier speelt de kunstenaar, met tulband vermomd als Turk, de Ridders Move na - het is een slim en toch zinloos, circulair ritueel dat de Ridder precies en technisch correct op het schaakbord uitvoert. Boven, bij de installatie 'Waiting for Gavo', zien we vier sinistere en griezelige poppen. De buikspreker dummies liggen er stil en dodelijk bij als waren ze bovennatuurlijk. Deze zijn de overblijfselen van een toneelstuk. Het script, geschreven, geregisseerd en geproduceerd door de Turk studio is losjes aangepast (zoals de titel) aan het stuk van Samuel Beckett en gemaakt voor een openbare uitvoering in 2005. Deze productie, net als zijn naamgenoot, bevond zich tussen humor en pathos. De centrale themas van het oorspronkelijke stuk zijn de controle en het absurde karakter van de mens, die zich perfect lenen tot het traditionele genre van het poppentheater op een levensgroot podium. De handgemaakte poppen zijn gebaseerd op een amalgaam van de kunst persona van Gavin Turk zelf, en een aantal personnages uit de kunstgeschiedenis: Vladimir - Marcel (Duchamp), Estragon - Joseph (Beuys), Pozzo - Scratchy (een verwijzing naar een beruchte kunsthandelaar), Lucky - Andy (Warhol). Het labyrint van de geschiedenis en de kunstgeschiedenis, zin en zinloosheid, werkelijkheid en onwerkelijkheid onderstreept door de paradoxale rol van de kunstenaar als griezelige marionet.

Voor het eerst uitgevoerd in juli 2005 in de Port Eliot Literary Festival, werd deze productie inmiddels uitgevoerd in Oostenrijk voor de opening van de tentoonstelling van Gavin Turk in Schloss Eggenberg, Graz (juni 2006) en bij het Spice Festival, Hackney Empire in Londen (juli 2006), en het Teatergarasjen theaterfestival in Noorwegen. Deze speelse personnages brengen kleur en absurditeit in een tentoonstelling vol van hoop en wanhoop, terwijl we onszelf richting overwinning hypnotiseren.
Bookmark and Share Share